Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Ο ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ

Φτιάχνουμε τα καπέλα μας.......Η ορχήστρα παίρνει τη θέση της........
Η παράσταση αρχίζει.........
Ένας παλιάτσος είμαι εγώ, καλή σας μέρα!!!!!

ξέρω να κλαίω,
να πονάω,
να γελώ......

ξέρω να λέω την αλήθεια........

πέρα ως πέρα!!!!!!!
γι΄αυτό μπορώ να σας το πω:

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ


























Πρόκειται για κάποια φύλλα εργασίας, που άλλα τροποποίησα, άλλα απλά μεγέθυνα και άλλα έγραψα μόνο τις λεζάντες και απλά έκοψα και έραψα (κόλλησα)!!!! Δεν διεκδικώ την πατρότητά τους (πολλά είναι και από βιβλία) απλά σκέφτηκα να τα αναρτήσω συγκεντρωμένα, για κάποιους που δεν έχουν, αλλά και για άλλους που θα τα δουν ως έναυσμα για να φτιάξουν κάποια δικά τους। Και να ξέρετε ότι δεν πετυχαίνουν πάντα....Κάποιο που μπορεί να σας ενθουσιάσει βλέποντας το, μέσα στην τάξη μπορεί να μην τραβήξει....Κι εκεί ακριβώς είναι που πρέπει να παρέμβουμε , να το τροποποιήσουμε και γιατί όχι....να το ξανααναρτήσουμε σε πιο βελτιωμέμη έκδοση!!!!Καλές Απόκριες!!!!!

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

ΚΛΟΟΥΝ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΣΗ

Ετοίμασα πιάτα χάρτινα (για κεφάλι) και στη βάση τους προσάρμοσα παπιγιόν από γιρλάντα προηγούμενων χρόνων που ήταν για πέταμα। Παίζοντας με τα χρώματα ο καθένας επιλέγει όποιο θέλει.
Το ίδιο κάνει και με το καπέλο και το στόμα του κλόουν.

Συγκεντρώνοντας ο καθένας το υλικό του, ξεκινάμε τη δημιουργία....
Δύο μικρά κομμάτια λευκό χαρτονάκι και ένας μαρκαδόρος έδωσαν στον καθένα την ευκαιρία να σχεδιάσει τα μάτια που θέλει για τον κλόουν του!!!

Και το καπέλο πως να το στολίσουμε...με το μαρκαδόρο μας; Να κάνουμε μήπως κυκλάκια;
Και μαλλιά; Τι να του βάλουμε; Ας κόψουμε λεπτές λωρίδες γκοφρέ....και να τις ξετυλίξουμε.....Σγουρομάλλης είναι συνήθως....ένας κλόουν....
Και ιδού το αποτέλεσμα!!!!
Ο καθένας διαφορετικός, δημιούργημα ξεχωριστό!!!!!!
Και να ΄μαστε τώρα που σας τους παρουσιάζουμε και καμαρώνουμε!!!!!

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ

Στο καρναβάλι της Βενετίας όλοι γλεντούν και διασκεδάζουν....
Μόνο ο μικρός Αρλεκίνος κρυφοκοιτάζει τη χαρά τους από το παράθυρο του σπιτιού του γεμάτος λύπη.....
Η μανούλα του όμως είδε το δάκρυα στα μάτια του...
και του ετοίμασε μια στολή που όμοιά τους δεν είχε ξαναραφτεί!!!!
Ο Αρλεκίνος με χαρά γλεντάει την τρελή Αποκριά!!!
Και νάτος τώρα δα, βγάζει τη μάσκα με χαρά και σε όλους φανερώνεται μπροστά!!!
Τα παιδιά ανακατεύουν τις εικόνες....
και μετά τις βάζουν στη σειρά......Έπειτα μάσκες φτιάχνουμε όλοι με χαρά, αλλά τις θέλουμε πιο γιορτινές ......
Ο Αρλεκίνος με την Αρλεκίνα του!!!!
Ο Αρλεκίνος μας!!!!
Εδώ σας παραθέτουμε την ιστορία του Αρλεκίνου, όπως την αντλήσαμε από το διαδίκτυο.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΡΛΕΚΙΝΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό στην πόλη με τις
γόνδολες, τη Βενετία, ζούσε ένα φτωχό παιδάκι, ο Αρλεκίνος. Τις μέρες της
Αποκριάς, στη Βενετία γιορτάζουν το καρναβάλι με παρελάσεις και γιορτές. Όλοι
ντύνονται μασκαράδες και κρυμμένοι πίσω από τις μάσκες τους γλεντάνε μέχρι το
πρωί.
Ο μικρός Αρλεκίνος, κάθε απόγευμα, καθόταν στοπαράθυρο, έβλεπε τους γελαστούς μασκαράδες που περνούσαν παρέες παρέες κάτω απότο σπίτι του και μερικές φορές ένα δάκρυ κυλούσε στο μαγουλάκι του. Θυμόταν πώςντυνόταν κι αυτός μασκαράς μαζί με τον πατέρα του και τη μητέρα του και κάνανεβόλτες στην πλατεία το Αγίου Μάρκου με τα περιστέρια. Τώρα πια όλα ήταν
διαφορετικά ! Ο πατέρας είχε πεθάνει και η καημένη η μητέρα του με μεγάλη δυσκολία κατάφερνε να πληρώνει τα έξοδά τους. Σκούπιζε, λοιπόν, το δάκρυ τουκαι χαιρετούσε τους γελαστούς μασκαράδες που του φώναζαν να κατέβει μαζί τουςστο γλέντι.
Η μαμά του είδε το κρυφό δάκρυ του Αρλεκίνου και ανέβηκε στη σοφίτα αποφασισμένη να βρει κάτι, έστω κι ένα παλιό ρούχο, για να μασκαρέψει το λυπημένο παιδί της। Κάτι μικρά κουρελάκια από υφάσματα της έδωσαν την ιδία ! Τα μάζεψε όλα, πήρε τα ραφτικά της και δούλεψε μέχρι το πρωί। Ένωσε τα μικρά κομματάκια, έκανε ένα μεγάλο πολύχρωμο πανί και μ’ αυτό έραψε μια
φανταχτερή στολή, που άλλη δεν είχε ξαναγίνει !
Ξύπνησε χαρούμενη το Αρλεκίνο και τον έντυσε με τη στολή। Φούντωσε τα κατσαρά καστανά μαλλάκια του παιδιού και, σαν τελευταία πινελιά, άνοιξε δυο τρύπες με το ψαλίδι της σε μια μαύρη βελούδινη λωρίδα και την έδεσε στα μάτια του παιδιού για μάσκα ! Το αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο !
Ευτυχισμένος ο Αρλεκίνος, με τα δάκρυα απ’ τα παράπονα να λάμπουν στα ματάκια του, έδωσε ένα σκαστό φιλί στη μανούλα του και έτρεξε στην πλατεία.
Τα πυροτεχνήματα έλαμπαν στον ουρανό και τα παιδιά μάζευαν καραμέλες και σοκολάτες που πετούσαν οι άρχοντες από τα μπαλκόνια.
Όταν έφτασε στην πλατεία ο Αρλεκίνος, όλοι θαύμαζαν τη φορεσιά του, κι εκείνος χαρούμενος άρχισε να χορεύει χωρίς να φανερώνει ποιος είναι.
Ποιος είσαι; τον ρωτούσαν πολλοί। Είσαι από τη Βενετία; Που αγόρασες αυτή τη θαυμάσια στολή;
Ο Αρλεκίνος χαμογελούσε και κρατούσε καλά φυλαγμένο το μυστικό του, ώσπου μια κοπελίτσα τού άρπαξε τη μάσκα.
Είναι ο Αρλεκίνος ! φώναξαν κάποιοι ξένοι. Αυτός είναι ο βασιλιάς του καρνάβαλου, φώναξαν
όλοι μαζί και του πρόσφεραν φρούτα και γλυκά χορεύοντας χαρούμενοι γύρω του.

Ο Αρλεκίνος χόρεψε ξέφρενα όλη νύχτα και το πρωί γύρισε στο σπίτι του φορτωμένος με γλυκά.
Ένας χρόνος πέρασε। Την επόμενη χρονιά, μόλις πλησίαζε η Αποκριά, όλοι έτρεξαν στη μητέρα του Αρλεκίνουκαι πλήρωναν όσο όσο για να ράψουν μια πολύχρωμη φορεσιά αρλεκίνου...



Αναγνώστες

Loading...

Καλώς με ξαναβρήκατε!!!!

"Αυστηρή στους κανόνες, γλυκιά στη συμπεριφορά!!!"

Συνολικές προβολές σελίδας